اولین سالگرد مهاجرت ما و چندین تجربه!
در مورد تورنتو حرف نگفته زیاد دارم ولی بعید است مجالی برای نوشتن پیدا کنم. فقط به یک گزینه اشاره میکنم چون ندیدم توی وبلاگها جایی ازش نوشته شده باشه. و این بیشتر مربوط به علاقمندان ورزش و خانواده های بچه دار است. خیلی از مهاجران بچه دارند و هنوز درآمد ندارند یا اینکه درآمد کم دارند ولی مایلند که خودشان و اعضای خانواده شان از امکانات رایگان فرهنگی ورزشی شهر استفاده کنند. community center ها هم در ونکوور و هم در تورنتو برنامه های خیلی جالبی دارند که با یک سرچ ساده میتونید به کلیه اطلاعات کامیونیتی سنتر محله خودتان دسترسی داشته باشید. شبیه ترین آنها در ایران همان فرهنگ سرا ها هستند. ولیکن این کجا و آن کجا! خواهش میکنم از اهمیت این مساله غافل نباشید که استفاده از این امکانات به شدت در روحیه و تواناییهای افراد تاثیر مثبت دارد و به علاوه ممکن است دوستان خوبی هم پیدا کنید. مخصوصا برای بچه دارها خوب است. هزینه استفاده از این امکانات گاهی برای خانواده های تازه وارد با شرایط مالی معمولی بالاست. امکاناتی از سوی شهرداری ها که مسول اداره این مراکز هستند، برای خانواده های کم درآمد در نظر گرفته شده که به welcome policy نامیده می شود. حتما حتما در سایت کامیونیتی سنترها به این بخش سری بزنید و خوب مطالعه کنید. با توجه به تعداد اعضای خانواده سقفی برای درآمد در نظر گرفته شده. اگر درآمد خانواده شما با توجه به تعداد شما زیر سقف درآمدی مورد نظر بود، حتما برای ولکام پالسی اقدام کنید. با این کار برای شما کارتی صادر می شود که به رایگان یا حتی رقمی بسیار ناچیز از تمامی کلاسها و امکانات تفریحی و ورزشی شهرداریها یا همان کامیونیتی سنترها میتوانید استفاده کنید. خیلی آسان می توانید اقدام کنید. متاسفانه زمانی که ما به شدت به چنین امکانی نیاز داشتیم در جریان نبودیم و این فرصت را از دست دادیم. دقت کنید که مبلغ پولی که در حساب بانکی دارید ملاک نیست چون آن پول سیوینگ شماست. ملاک درآمد است که مخصوصا ماههای اول یا صفر است یا خیلی کم. برای اقدام هم چندین راه وجود دارد. یا فرمها را پرینت گرفته پر میکنید و ارسال می کنید یا به صورت تلفنی پر میکنید و برای شما نامه اولیه و لیست مدارک درخواستی ارسال میشود یا با فکس فرمها را ارسال میکنید. فقط یک نکته مهم اینکه برای اینکه اثبات کنید درآمدتان چقدر بوده نیاز به فرمهای مالیاتی دارید. مهاجران سال اولی که هنوز این فرمها را ندارند برای اثبات درآمد کم باید نامه ای از یکی از مراکز کمک به تازه واردین یا مراکزی که لیستش را به شما میدهند تهیه کنید تا بتوانید شرایط مالی تان را اثبات کنید. این نامه را از خیلی جاها میشود گرفت ولی مرکز کمک به تازه واردین ایرانی این نامه را نمینویسد. کوچکترین همکاری نمیکنند و برخوردشان خیلی بد است. به پلازای فود بیسیک(food basics) سر خیابان کومر(cummer) میروید(این تیکه را وقتی تورنتو باشید خوب میشناسید) . کمی که به سمت جنوب پلازا بروید نزدیک به انتها هم کف با خیابان یانگ، در ورودی مرکز کمک به تازه واردین اوکراینی وجود دارد. البته برای مراجعه نیاز به تعیین وقت قبلی دارید. ولی با کمال میل و احترام کارتان را راه میاندازند و همچنین از شما دعوت می کنند که از امکانات بسیار خوبی که در مرکزشان ارائه میشود استفاده کنید. حتما استقبال کنید و برشورهایی که دارند را بگیرید بعضا بسیار مفید است.
مورد دوم اینکه اگر بچه کوچک 0 تا 5 سال دارید و وقت دارید میتوانید از برنامه های drop in که در بعضی مراکز برقرار است استفاده کنید. این برنامه ها کلا رایگان است و نیازی به ثبت نام نیست و خودتان هم با بچه باید حضور داشته باشید. بچه ها بازیهای مختلف انجام میدهند و تجربه جالبی از حضور در بین بچه هایی از کشورهای مختلف را تجربه میکند. early childhood program یا programm for preschool را سرچ کنید حتما نتایج خوبی میگیرید.استفاده از این برنامه ها را اگر امکان فرستادن بچه به day care ندارید واقعا توصیه میکنم. به علاوه خودتان هم با والدین دیگر صحبت میکنید هم تمرین زبان است هم آشنایی با فرهنگها و خانواده های دیگر غیر ایرانی تجربه جالبی است. به هر حال ما در کانادا در کنار این خانواده ها زندگی می کنیم و مراحل مختلف زندگیمان سپری می شود. بهتر است شناخت بیشتری از فرهنگ و life style همدیگر پیدا کنیم.
حالا میرسیم به ونکوور زیبا که گاهی وقتها حس میکنم واقعا از نظر زیبایی و ارامش با تورنتو قابل مقایسه نیست. همینجا بگویم که تورنتو خیلی شهر خوبی است و ما راضی بودیم ولی شما خواه ناخواه مجبورید جایی زندگی کنید که کار بگیرید. ممکن بود ما الان کلگری، اتاوا، ادمونتون یا حتی شهرهای کوچک باشیم و از اونجا بنویسم. پیشاپیش اشاره کنم حدود کمتر از سه ماه از اقامت ما در ونکوور میگذرد و ما در شهر ونکور زندگی میکنیم و تا به حال درneighborhood خودمان اصلا ایرانی ندیدیم. خیلی خیلی به ندرت توی فروشگاهها شاید یک ایرانی ببینیم. اغلب جامعه ایرانی در نورث ونکوور و وست ونکوور متمرکز است. چند باری به این مناطق رفتیم. صرفا برای خرید مواد غدایی ایرانی و نان سنگک که حتی به تورنتو هم صادر میشود. صادقانه اعتراف می کنم که رفتار و جامعه ایرانی به دلم ننشست. جو ایرانی های نورث ون کاملا با ایرانیهای تورنتو فرق دارد. واقعا خوشحالم که از آن ناحیه دوریم . فکر میکنم برای تازه واردی که از ایران آمده نورث ون انتخاب خوبی است تا وقتی که کمی جا بیفتد ولی برای زندگی اصلا نپسندیدم. به علاوه خیابانها خیلی شلوغ است و همان فرهنگ افتضاح رانندگی ایرانی هم به شدت دیده میشود.
تفاوتی در مورد گواهی نامه و بیمه ماشین بین تورنتو و ونکوور وجود دارد. در تورنتو شما اصلا با گواهی نامه ایرانی نمیتوانید رانندگی کنید. گواهی نامه ایران را در تورنتو توسط مترجم مورد تاییدشان ترجمه میکنید. با اینکار بلافاصله بعد از امتحان آیین نامه می توانید امتحان جی2 را بدهید. اگر هم سابقه رانندگی از ایران را از طریق سفارت ارائه دهید فقط یکبار فرصت دارید که امتحان جی یا همان فول را بدهید و اگر رد شدید جی 2 را برای بار بعد باید امتحان بدهید. و به علاوه سابقه بیمه ایران اصلا به درد نمیخورد و نمیتوانید تخفیف بگیرید. همچنین خدمات بیمه ماشین در تورنتو توسط شزکتهای مختلف ارائه میشود و شما باید بگردید تا بهترین پلان را انتخاب کنید. در ونکوور کاملا فرق دارد. اینجا گواهی نامه ایران تا سه ماه اعتبار دارد. البته باید مترجم مورد تایید اینجا ترجمه اش کند. از روی همین ترجمه، سابقه ایران را اتوماتیک در نظر میگیرند و اگر در ایران هم چند سالی سابقه داشته باشید می توانید امتحان فول لایسنس که کلاس 5 گفته می شود را بدهید. البته ما چون از تورنتو گواهی نامه داشتیم از امتحان معاف شدیم لذا از سیستم امتحان اینجا اطلاعاتی ندارم. اینجا فقط یک شرکت برای بیمه ماشین وجود دارد و شما به هر شعبه ای مراجعه کنید قیمت ثابت است. سابقه بیمه ماشینهایتان در ایران را حتما در ایران ترجمه کنید و بیاورید. سابقه ایران را هم در نظر میگیرند و تخفیف میگیرید. کلا قیمت بیمه ماشین در ونکوور خیلی پایینتر از تورنتو است. بیمه ماشین ما در ونکوور با اینکه در تورنتو از تخفیف ویژه شامل حال مهندسین استفاده میکردیم خیلی کمتر است.
ما در تورنتو هیچ فامیلی نداشتیم فقط یک دوست خوبی داشتیم که گاهی از کمکهای بیدریغش استفاده کردیم ولی اغلب کارهای اولیه را خودمان انجام دادیم و دو هفته هتل بودیم تا آپارتمان پیدا کردیم. برای اجاره کاندو آپارتمان هم از یک مشاور املاک خوب ایرانی کمک گرفتیم . علاوه بر اینکه با ماشین ایشان برای بازدید میرفتیم، به جهت اطمینان از صحت قرارداد و کارهای انجام شده مالی و غیر مالی خیالمان کاملا راحت بود و آپارتمان خوبی با شرایط خوب و قیمت مناسب اجاره کردیم. چون تازه وارد بودیم و هنوز کردیت کانادایی نداشتیم دوستمون در واقع ضامن چکها شد و خیلی راحت همه چیز انجام شد ولی در ونکوور برای اجاره ، اغلب صاحب خانه ها رفرنس لتر+گواهی اشتغال به کار را میخواهند همچنین خیلی ها کپی کردیت کارد و کپی گواهی نامه یا پاسپورت هم میگیرند. اینجا مشاورین املاک فقط در کار خرید و فروش مشارکت میکنند و برای اجاره منزل باید خودتان از طریق سایت craiglist or kijiji منزلی را پیدا کرده و قرار بگذارید برای بازدید و مراحل عقد قرار داد و باقی کارها را خودتان باید انجام دهید. پیشنهاد می کنم اگر در ونکوور قصد اجاره منزل دارید حتما به سایت قوانین مالک و مستاجر بروید که کاملا مدون همه چیز را تشریح کرده. همه اطلاعات را خوب بخوانید. فرمها را پرینت بگیرید برای خودتان نگه دارید. در مواقع لزوم به کار می آید. مخصوصا که خیلی از صاحبخانه ها از عدم آگاهی و تازه وارد بودن شما استفاده میکنند و شروط خنده دار و من درآوردی میگذارند و حسابی سو استفاده میکنند. مثلا یکی به ما گفت من هر ماه میام برای بازدید از خونه همه جا را میبینم که خرابی به بار نیومده باشه و همونجا اجاره را نقدی میگیرم. و اگر 3 روز دیرتر بشه باید 100 دلار بیشتر بدهید و می گفت هزینه خرابی کلیه وسایل منزل با شماست. خلاصه بعضیهای زیادی اعتماد به نفس دارند. یکی دیگه میگفت damage deposit باید اجاره یک ماه کامل به من بدهید که ما از قبل میدونستیم که ماکزیمم میتواند نصف اجاره یک ماه باشد. در کل به نظر من ونکوور برای مهاجر تازه وارد چندان جای مناسبی نیست. و بهترین سلاح برای اینکه کلاه سرتان نرود بالا بردن سطح اطلاعات است مخصوصا اگر بودجه تان محدودیت دارد دقت کنید که اینجا دلارهایتان مثل برق و باد میرود.
با توجه به تجربه زندگی در تورنتو ، اینجا به مراکز کمک به تازه واردین مراجعه نکردیم. نمیدانم تا چه حد کمک کننده است. ولی اطلاعات اینقدر شفاف و فراوان است که خودتان با سرچ و جمع آوری بروشورها میتوانید شرایط را به خوبی مدیریت کنید.
تفاوت دیگر ونکوور و تورنتو سیستم آموزشی است. در اونتاریو بچه ها از 4 سالگی به kindergarten میروند که در مدارس برقرار است و معمولا فول تایم و رایگان است ولی در ونکوور بچه ها از 5 سالگی وارد سیستم آموزشی مدارس میشوند. و فول تایم به مدرسه میروند. برای بچه های زیر 5 سال هم امکاناتی فراهم است که یا به day care میروند یا licensed preschool یا مراکز دیگر. باز هم با توجه به تعداد اعضای خانواده و سقف درآمد ممکن است دولت کمک هزینه ای را تحت عنوان سابسیدی برای شهریه کمک کند. لایسنسد پریسکول ها پارت تایم هستند و شهریه میگیرند. مثلا برای هفته ای دو روز و روزی دو ساعت و نیم ماهی حدود 80 دلار میگیرند. اسنک هم باید خودتان بدهید.
ونکوور نسبت به تورنتو خیلی کوچکتر است ولی به نظر میاد که سیستم مدیریت شهری و احساس رضایت مندی مردم از این سیستم بیشتر است. مردم به مراتب شاد تر و صمیمی تر هستند و معمولا لبخند می زنند. برخورد کارمندان فروشگاهی و کاستومر سرویسها نسبت به تورنتو خیلی بهتر است. در کل به نظر من احترام، آرامش و صبر بیشتری در رفتار مردم وجود دارد.
سرویس حمل و نقل عمومی نسبت به تورنتو مدرنتر و تمیزتر است و برخورد راننده ها خیلی بهتر است. تا 95 در صد بین راننده و مسافران موقع سوار و پیاده شدن یک greeting معمولی و گاهی لبخند مراوده میشود. سیستم کنترل نا محسوس اینجا به شدت قوی است. حتی داخل اتوبوسها هم دوربین وجود دارد. سیستم sky train بصورت رندوم توسط پلیس چک میشود و کانفرم نکردن بلیط شما جریمه بی رحمانه ای را در پی خواهد داشت. به علامه این سیستم راننده ندارد و همه چیز اتوماتیک انجام میشود. بر خلاف تورنتو حمل و نقل شهری برای بچه های کوچک رایگان است. صندلیهای جلو که مخصوص معلولین و افراد پیر یا ناتوان است همیشه پر است بر عکس تورنتو که معمولا خالی بود مگر در برخی ساعات خاص.
برخورد جامعه با بچه ها در ونکوور خیلی بهتر است. واقعا به چشم آینده ساز به بچه ها نگاه می کنند و کمک میکنند تا روی بچه ها سرمایه گذاری شود. سیستم تعلیم و تربیت اینجا واقعا خوب مدیریت میشود.
راستی تا چند روز آینده مهاجرت ما یکساله میشود. احساس میکنم در کانادا زمان سریعتر از ایران سپری میشود. یک سال پر از فراز و نشیب را گذراندیم. هرکدام از ما خانواده سه نفری به حد خودش سختی کشید و اذیت شد. روزهای شاد و خوب هم کم نبود. باورم نمیشود که یکسال گذشته باشد ولی در طول این یک سال حتی زمانی که دلم به شدت گرفته بوده و پنهانی اشک ریختم حتی یک لحظه هم فکر نکردم که کاش ایران بودم یا اینکه کاش برگردم. من میخواهم همینجا زندگی و تلاش کنم. بعد از مهاجرت میدان مبارزه آماده است برای به چالش کشیدن کلیه پتانسیلها و تواناییها و اندوخته های انسان. امیدوارم همه مهاجرها قدر این فرصت را بدانند.
ایمان دارم که برای کشف اقیانوسهای جدید باید شهامت ترک ساحل آرام خود را داشته باشیم. زیرا این جهان جهان تغییر است و نه تقدیر. با خانواده مهاجرت کرده ایم با چشمانی باز. باشد که در اینسوی کره زمین زندگی بهتری بسازیم و آینده ای صد چندان بهتر برای فرزندمان که امیدوارم هیچ باد ناجوانمردی دنیای زیبایش را از هم نپاشد.